5bridgeS speelt in Eindhoven voor klein publiek

Kippenvel & een haperende mattenklopper

- door Bas Luijten -

Voor even terug uit Australië, trotseerde ik de Hollandse lentekou om mij naar café Wilhelmina te Eindhoven te begeven. In deze kleine maar sfeervolle inrichting zag ik vorig jaar 5bridges, nadat ik op basis van hun demo-cd al een juichende recensie had geschreven over de muziek en de geestdrift van deze Haarlemse band. Vier stukken kende ik reeds, een repetitie woonde ik bij, en mijn impressie daarvan is inmiddels op de website van de heren te lezen - hetgeen ik graag van tevoren had geweten, maar dat terzijde. Hoe zou het er inmiddels voor staan? Hoe klinken de nieuwe stukken? Zou de band zich wederom wagen aan een Yes-medley? Straalt het speelplezier er onverminderd van af? Een verslag, ditmaal met mijn medeweten geplaatst.

Het was gezellig in Café Wilhelmina, dat wel, maar naar mijn smaak met veel te weinig publiek. Typisch het jaarlijkse onderonsje van een fanclub die zijn helden van Yes een warm hart toedraagt. Ten tweeden male een in potentie grote band als 5bridgeS op je menu te zetten, had wat mij betreft aan meer promotie gepaard mogen gaan – uiteraard raadpleegde ik de YesFocus-site en ik vond de aankondiging mager. Het deerde de mannen niet. Zij hadden hun spullen opgesteld en het podium oogde sfeervol - al vind ik een een lichtslang aan een drumstel wel erg opzichtig retro. Niet meer doen!

Nachtmerrie
De binnenkomer, even voor vieren, stond direct als een huis: Watcher of the skies , met overtuigende mellotronklanken, een ritmetrio van bas, gitaar en drums, en Piet Gabriël op vocalen. De manager van de band kondigde vervolgens aan dat we allereerst het eigen repertoire zouden gaan beluisteren. De voorzitter van de fanclub bracht ons even terug op de reden van ons daar-zijn. Toen kwam de band in een her-start. En ging het mis. De veelbelovende – want monumentaal klinkende ouverture van The Thomas Tracks, werd stilgelegd door een wild gebarende drummer die verkondigde dat zijn ultieme nachtmerrie daar was: in zijn bassdrumvel was een gat geslagen en zijn mattenklopper bleef daarin steken.

Kracht
‘Waarin schuilt je kracht?' vroeg chief Woolagongie van de Tsjatti-gemeenschap mij onlangs. Ik wist het niet. ‘Je kracht ligt in wat je maakt van de dingen die op je pad komen,' verklaarde hij met een tandeloze grijns. 5bridgeS gaf daarvan een staaltje ten beste. Een gebroken snaar verwisselen, oké. Maar hoe onttakel je een drumstel en gaat de show inmiddels gewoon door? Wel, zet je snaren- en toetensectie aan het werk met een drumloos nummer, laat de zanger en de pianist een prachtige vertolking van Take a pebble neerzetten, geef die pianist de ruimte om van daaruit in parafrases op Tubular Bells en Supper's ready tot The firth of fifth te komen, en de drum-pitstop is voltooid. De ritmesectie valt in. Het feest gaat door. Kippenvel! Goed gedaan!

Onderbroek
Het vervolg van de show was wat ik ervan had gehoopt. De stukken van The Thomas Tracks die ik nog niet kende, maakten het concept in mijn oren echt compleet. Dat de aanwezigen pas echt loskwamen bij – sic! – een hernieuwde Yes-medley, valt de leden van een fanclub niet te verwijten. En wat was-ie mooi! Zanger Piet wist ditmaal met gelikte toonkunst zijn verschil in stembereik met Jon Anderson te compenseren. Bassist Martin leek in de onderbroek van Chis Squire te huizen. Gitarist Enzo kroop in de huid van gitaarprofessor Steve Howe. En toetsenist Luke d'Araceno gaf mij het gevoel dat-ie eerder gecharmeerd is van Patrick Moraz dan van Tony Kaye of Rick Wakeman. Het publiek zal daar niet mee hebben gezeten. Dat swingde mee op een laatste eigen nummer – een regelrechte bluescompensatie voor al het symfonisch geweld – en een feestvertolking van Gabriëls' Solsbury Hill waarbij zanger en bassist elke vierkante centimeter van het podium vrolijk springend benutten. De apotheose volgde met de afronding van het Yes-gebeuren: een knallend intro van Heart of the sunrise en een indrukwekkend besluit met het laatste gedeelte van Starship trooper. Zelden klonken de aloude miniMoog en de snerpende gitaar zo vertrouwd als sinds mijn dagen in het theehuis van mijn middelbare school in de jaren zeventig!

Prima tijd
‘Dit was een te gek optreden,' verzekerde gitarist Enzo mij. ‘Het kan me niet eens schelen hoeveel mensen er waren. Zolang we de mensen die ons hoorden daar maar een prima tijd mee hebben gehad. Wij hadden het naar ons zin en ik hoop dat dat te horen viel.'

That's the spirit! En ik heb – om bij Enzo's woorden te blijven - dan ook een prima middag gehad. De band is klaar voor een breder publiek. Ik vertrek op 2 april weer naar Australië, met een gerust hart. De volgende zie ik 5bridges op een groot podium!